Üçüncü Göz Gazetesi: ORHANGAZİ'DE KRİZİN VE SORUNUN ADI: BEKİR AYDIN

Orhangazi, tarihsel olarak üretimiyle, zeytiniyle, sanayisiyle, çalışkan insanlarıyla anılan bir ilçe iken; son birkaç yıldır ne yazık ki "yönetilememe", "iletişimsizlik", "kurumsal dağınıklık" ve "halktan kopukluk" kavramlarıyla anılır hale gelmiştir. İlçenin bugün karşı karşıya kaldığı tablo tesadüf değildir. Bu tablonun arkasında bir zihniyet sorunu, bir yönetim tarzı ve açık bir liyakat krizi vardır. İlçede yaşanan her başlıkta aynı isim karşımıza çıkmaktadır: Bekir Aydın.
Bu ifade kişisel bir husumetin ürünü değildir. Sokaktaki vatandaştan esnafa, pazarcıdan öğretmene, muhtardan spor kulübü yöneticilerine kadar uzanan geniş bir yelpazede, Orhangazi'nin her köşesinde dillendirilen ortak bir kanaatin özetidir.
Bir belediye başkanının en temel görevi, kenti yönetirken tüm paydaşlarla güçlü bir diyalog kurabilmesidir. İlçe başkanlarıyla, sivil toplum kuruluşlarıyla, meslek odalarıyla, muhtarlarla, belediye meclis üyeleriyle ve en önemlisi vatandaşla. Orhangazi'de ise bu diyalog çoktan kopmuştur.
Bugün Cumhur İttifakı'nın Orhangazi'deki iki önemli ismi, AK Parti İlçe Başkanı Gökhan Ulusu ve MHP İlçe Başkanı Halil Bozoğlu, sahada büyük bir özveriyle çalışırken, halkın sorunlarını tek tek dinlerken, adeta yangın söndürmeye çalışırken; belediye yönetiminin bu iki ismi yalnızlaştıran, hatta zaman zaman hedef haline getiren bir tutum sergilediği açıkça görülmektedir.
Vatandaşın gözünde, Cumhur İttifakı'nın yükünü sırtlayan ilçe başkanları değil, onları yıpratan ve itibarsızlaştıran bir belediye yönetimi algısı oluşmuştur. Bu algının mimarı da bizzat Bekir Aydın'dır.
Orhangazi Belediyesi'nde yaşanan kadro karmaşası, görev tanımlarının belirsizliği, sürekli değişen idari yapılanmalar ve karar mekanizmalarının kapalı devre işletilmesi, ilçede ciddi bir kurumsal hafıza kaybına yol açmıştır. Birçok birimde, neyin neden yapıldığı belli değildir. Plan yoktur, istikrar yoktur, ortak akıl yoktur.
Bir belediye başkanı, kendi kurumsal yapısını dağıtıyorsa, liyakati değil sadakati esas alıyorsa, bu sadece içerideki personeli değil, doğrudan vatandaşı cezalandırır. Bugün Orhangazi'de işlem yapmak isteyen her vatandaş, bu karmaşanın bedelini günlerce bekleyerek, doğru muhatap bulamayarak ve çoğu zaman sonuç alamayarak ödemektedir.
Son dönemde kapalı pazaryeri etrafında yaşananlar, pazarcı esnafının üzerine bindirilen hukuki dayanağı tartışmalı bedeller, otopark alanlarının amacı dışında kullanımı ve plansız uygulamalar, Orhangazi'de esnafın ne denli sahipsiz bırakıldığını göstermektedir.
Muhtelif Esnaf ve Sanatkârlar Odası Başkanı Turgay Durmuş'un defalarca yaptığı uyarılar, kamuoyuna yansıyan tepkiler ve sahada yaşanan gerilim, yönetimin bu konudaki duyarsızlığını tüm çıplaklığıyla ortaya koymaktadır. Esnaf, belediyenin çözüm ortağı değil, adeta tahsilat kapısı olarak görülmektedir.
Orhangazi'de gençler için, kadınlar için, dezavantajlı gruplar için, spor kulüpleri için geliştirilen projeler yok denecek kadar azdır. Amatör spor kulüpleri ayakta kalma mücadelesi verirken, gençler sosyal alan bulamazken, kültürel faaliyetler her geçen gün daralırken; belediye yönetimi halkın gerçek gündemlerinden kopuk bir görüntü sergilemektedir.
Bir ilçe, gençlerine umut veremiyorsa, çocuklarına güvenli alanlar sunamıyorsa, yaşlılarına huzurlu bir şehir vaat edemiyorsa, orada sadece asfalt değil, gelecek de çürümeye başlamış demektir.
En acı tablo ise şudur: Orhangazi'de yaşanan bu yönetim krizi, Cumhur İttifakı'nın iki ilçe başkanına kesilmektedir. Sahada gece gündüz çalışan, halkın karşısına çıkan, her sorunun altında imzası olmayan ama her sorunun hesabını vermek zorunda kalan Gökhan Ulusu ve Halil Bozoğlu, belediye yönetiminin hatalarının bedelini ödemektedir.
Bu durum sürdürülebilir değildir. Bir noktadan sonra vatandaş, ilçe başkanlarıyla belediye başkanını ayırmaya başlamakta, sorunların adresini net biçimde Bekir Aydın olarak işaret etmektedir.
Bu şehir, kişisel hesapların, dar kadroculuğun ve iletişimsizliğin kurbanı olamayacak kadar değerlidir. Orhangazi'nin zeytinine, gölüne, gençliğine, esnafına, sporuna, eğitimine ve sosyal dokusuna yazıktır.
Bugün Orhangazi'de kriz vardır. Bu kriz ekonomik değil sadece, bu kriz yönetseldir. Bu krizin adı da artık herkes tarafından yüksek sesle dile getirilmektedir: Bekir Aydın.
Bu gerçek görmezden gelindikçe, sorunlar katlanarak büyüyecek, faturası sadece bugünün yöneticilerine değil, bu kentin yarınlarına da kesilecektir. Orhangazi'nin geleceği, bu yönetim anlayışıyla her geçen gün biraz daha kararmaktadır.

Yüksel AKBAYRAK / TERS KÖŞE / diğer yazıları