SIRÇA SARAYLAR VE KİBRİTÇİ KIZLAR

07.01.2026 00:00

Neşe BAKIŞ / Kadrajımdaki Hayat
nesebakis @ hotmail.com

Açıklanan asgari ücret rakamı, bir annenin mutfağında tenceresinde ne kaynatacağını bilememesi demektir. Çocuğu canının çektiği yemeği isterken gözlerini evladından kaçırmasıdır. Bir babanın akşam eve dönerken adımlarını yavaşlatması; eşine ve çocuklarına karşı duyduğu mahcubiyettir.
Bu kara kışta, sıcacık yuvalarında pencerelerinden karın masum güzelliğini, doğanın şölenini izleyemeyecek çocuklar olacak. Çünkü o pencerenin ardında yalnızca soğuk değil; yoksulluk, eksilen umutlar ve çaresizlik var.
Bu yoksulluk sadece çocukları değil, bir ömrünü çalışarak geçirmiş insanları da vuruyor.
Emekliler… Yıllarca emek vermiş, mücadele etmiş insanlar… Şimdi huzur içinde yaşamaları gerekirken, market market dolaşıp daha ucuz gıdaya nasıl ulaşırım derdine düşmüş durumdalar.
Sırça saraylarının sıcak salonlarındaki efendiler ise yine vatandaşı ekonomik olarak üşüttüler. En çok da inancı alet ederek… Halkı, her gün biraz daha azına razı olmaya alıştırdılar. Fakirlere cennetin en güzel köşelerini vaat ederken, kendilerine dünyanın en lüks evlerini reva gördüler. Vatandaşa sabretmeyi güzelleyip, kendilerine "itibardan tasarruf olmaz" telkininde bulundular.
Hem de bunu; bir hırkası iki olmayan, belki ömrü boyunca karnı tam doymamış, "Komşusu açken tok yatan bizden değildir" diyen bir peygamberin (sav) arkasına sığınarak yaptılar. İnsanlara, kişisel servetlerini İslam ve insanlar için harcayan Hz. Ebu Bekir'i (ra), Hz. Osman'ı (ra), Hz. Ali'yi (ra) anlattılar. Kendileri ise servetlerine servet kattılar.
Ülkede işsizlik tavan yapmışken; çocuklarını, vatandaşın gözünün içine baka baka, yemenin içmenin bedavaya yakın olduğu, maaşın hiç aksamadığı yerlere yerleştirdiler. "Bal tutan parmağını yalar" anlayışını topluma benimsettiler. O sözü söyleyen atalarımızdan bile bugün şikâyetçiyken, bunlar kovanı sırtlandılar.
Bu ülkede yoksulluk artık bir istisna değil; sistemin kendisi hâline gelmiştir. Geçim sıkıntısı yalnızca cebimizi değil, onurumuzu da kemiriyor. İnsanlar borçla ayakta durmaya çalışırken, çocuklar erken büyümek zorunda kalıyor.
İtirazım var.
Ekonomik olarak gittikçe açılan bu makasa itiraz ediyorum. İki asgari ücretin ancak bir ailenin en temel ihtiyaçlarını karşılayabiliyor olmasını kabul etmiyorum. Mevcut düzen içinde bir annenin çalışmak zorunda bırakılmasına da itiraz ediyorum. Çalışma saatleri, asgari ücret tutarı ve kreş fiyatları denkleminin artık çözülmesi gerektiğini düşünüyorum.
Velhasıl kelam; sosyal devlet sadece anayasada yazan bir madde değildir. Sosyal devlet, bir çocuğun tok uyumasıdır. Geleceğe güvenle bakabilmesidir. Bir emeklinin huzur içinde yaşamını sürdürebilmesidir.
Biz halkız. Devletin sahibiyiz. Devlet de halkın hizmetkârıdır.
Unutmayalım: Talep etmek geliştirir, çalıştırır. Hesap sormak, hak aramak bizi ileriye taşır. Ağlamayan bebeğe mama vermezler. Kanaat ettikçe düzelmek yerine, omuzlarımıza daha ağır yükler bindiriliyor.
Elbette bir ülkede mücadele edilecekse, bu mücadele adil bir zeminde olur. Gelirin adil paylaşıldığı, yükün eşit taşındığı bir düzende herkes dişini sıkar, herkes sabreder.
Ama birileri şatafat içinde yaşarken; diğerine yoksulluğu, sabrı ve kanaati reva görüyorsa…
İşte buna itiraz ediyorum.