GÜNEŞİ BALÇIKLA SIVAYAMAZSINIZ

10.11.2025 00:00

Neşe BAKIŞ / Kadrajımdaki Hayat
nesebakis @ hotmail.com

Ben, bizzat kendi Kurtuluş Savaşı'na katılmış olan "Koca Dedem"den Atatürk'ü dinleme övüncüne sahip bir torunum.

Çocukken defalarca duydum o sözü:

"Bizi Atatürk kurtardı, yavrum."

Zannederim, onu görerek büyüyen bütün torunlar bu cümleyi hatırlar.

Benim için o söz, sadece bir tarih dersi değil; bir yaşam rehberiydi.

Çünkü ben, Atatürk'e hayran bir dedenin torunu olarak, yıllar sonra doktorumuz kızımın dünyaya geliş tarihi için "Önümüzdeki hafta bir gün belirleyelim." dediğinde refleksle, "10 Kasım olmasın hocam, siz hangi günü uygun görürseniz o olsun." diyebilecek kadar derin bir duygu hisseden bir kadınım.

Bu duygu bir yas değil; bir vefadır, bir minnettir.

Esaretin, açlığın ve sefaletin içinden çıkıp özgürlüğe kavuşan bir ulusun torunlarıyız biz.

Peki, bize bırakılan bu mirasın karşılığında omuzlarımıza yüklenen sorumluluk yalnızca siyah tişört giyip, büstlere karanfil bırakmak mıydı?

Elbette değildi.

Atatürk'ün bizden beklediği en büyük şey; aklın, bilimin, özgürlüğün ve ilerlemenin ışığında yürüyen bireyler olmamızdı.

O, o ışığı bir güneş gibi yaktı ve en yükseğe astı.

Bizden istediği ise, o meşaleyi alıp daha da yükseğe taşımamızdı.

Bunu kendi sözlerinden en güzel şekilde anlıyoruz:

"Hayatta en hakiki mürşit ilimdir."

"Dünyada her şey için, medeniyet için, hayat için, başarı için en hakiki yol gösterici ilimdir."

Bu cümleler sadece birer vecize değil, bir milletin geleceğini aydınlatan birer pusuladır.

Çünkü Atatürk yalnızca bir komutan değil, bir düşünce devrimcisiydi.

Vefa, bizim toplumumuzun en kıymetli erdemlerinden biridir.

Biz, ufacık bir iyiliği bile unutmayan, bir teşekkür borcunu ömür boyu taşıyan bir milletiz.

Ama ne yazık ki, bize VATANI, BAĞIMSIZLIĞI, BAYRAĞI ve EZANI emanet eden bu büyük değeri, yıllarca anmaktan, dualarına katmaktan çekinenler oldu.

Sanıyorlar ki unutturabilirler…

Ama güneşi balçıkla sıvayamazsınız.

Bugün milyonlarca yürek, aynı anda Atası'na dua ediyor, minnetini fısıldıyor:

"Ruhun şad olsun Atam."

Ve sen Atam…

Sen zaten yıllar önce o büyük sözüyle, bugünleri görür gibi söylemiştin:

"Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır; fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır."

Evet, senin o "naçiz vücudun" toprak oldu belki…

Ama senin fikrin, ilmin, öngörün ve Cumhuriyet'in, hâlâ bu milletin damarlarında dolaşıyor.

Vefatının 87. yılında bile bir ulusu aynı hisle bir araya getiren Başkomutan…

Senin, silah arkadaşlarının ve ardınızda kefenini omzuna asıp korkusuzca savaşan atalarımızın yeri, cennetin en güzel köşesi olsun.

Biz torunların olarak söz veriyoruz:

O yaktığın ışığı söndürmeden, daha da yükseklere taşıyacağız.

Çünkü senin kurduğun Cumhuriyet, hâlâ kalbimizde dimdik ayakta.