ÇOCUK KALBİMİZDEKİ RAMAZAN HOŞ GELDİN

25.02.2026 00:00

Neşe BAKIŞ / Kadrajımdaki Hayat
nesebakis @ hotmail.com

Yeğenimin sınıf arkadaşı oruçlu olduğu hâlde okula sulukla gelmiş.
"Niye suluk getirdin?" diye sormuş arkadaşları.
"Belki unutursam içerim." demiş.
Bu cümleyi duyunca gülsem mi, hayran mı kalsam bilemedim.
Hem oruçlu hem tedbirli… Hem kararlı hem ihtimalli.
Çocuk aklı işte; nefsine karşı açık kapı bırakmıyor ama suyu da yanında taşıyor.
İşte Ramazan tam da bu aslında.
Bir çocuğun ciddiyetiyle masumiyetinin aynı kalpte buluşması.
Etrafımdaki çocuklara bakıyorum; Ramazan onların da gözlerini ışıl ışıl yapmış.
Ramazan neşesinden bir şey kaybetmemiş bence.
Bizim çocukluğumuzda da böyleydi.
"Kim daha çok oruç tutacak?" diye yarışırdık.
Kaybedeni yoktu; kazananı hepimizdik.
Küçük bedenlerimiz vardı belki ama yüreklerimiz kocamandı.
Aç kalmayı değil, sabretmeyi öğreniyorduk.
Susuzluğu değil, nefsimize söz geçirmeyi…
Kurumuş dudaklarımızla buz gibi suların hayalini kurardık.
İftar saatine yakın evlerden yükselen kokular sabrımızı sınardı.
Bir biz vardık, bir de nefsimiz…
O tüm kışkırtıcılığıyla "İç bir yudum su." diye fısıldarken biz dudaklarımızı mühürlerdik.
İftar topu patladığında ise içimizde tarifsiz bir zafer duygusu yükselirdi.
Biz nefsimize galip gelmiştik.
Bazen büyüklerimiz "oruç başına prim" verirdi. Bileğimizin gücüyle hak etmişiz ,
sevinmeyelim mi?
Bazen sahura geç kalırdık. Dedeciğimiz kıyamazdı bize :
"Yiyin çocuklar, yerde karınca görünceye kadar serbest."
O cümlede hem merhamet hem tatlı bir terbiye vardı.
Ramazan; kalabalık sofralar demekti.
Bölüşülen pideler, artan bereket demekti.
Teravih dönüşü kıkırdayan çocuk sesleri demekti.
Açlık herkesi eşitlerdi.
Bir tas çorbayla doyunca aslında ne kadar az şeye ihtiyacımız olduğunu anlardık.
Ramazan bize sadeleşmeyi, arınmayı, kalbin yükünü hafifletmeyi öğretirdi.
Son günlerde içimizi ayrı bir sevinç kaplardı.
Bayramlıklar baş köşeye konur, heyecandan uyuyamazdık.
Bin aydan hayırlı geceleri hakkıyla karşılamak isterdik.
On bir ayın sultanını layıkıyla ağırlamak…
Dünün "Kim daha çok oruç tutacak?" diye yarışan çocukları,
bugünün anne babaları olduk.
Şimdi çocuklarımıza Allah'ı sevdirebilmenin,
Ramazan'ı doğru anlatabilmenin tatlı mesuliyeti içindeyiz.
Dinimiz insanı yalnızlaştırmak için değil, bir araya getirmek için vardır.
Namaz omuz omuza durmaktır.
Zekât ve sadaka kalpler arasında köprüdür.
Hac, dünyanın dört bir yanından gelen müminlerin aynı niyette buluşmasıdır.
Ramazan ise bu ruhun en canlı hâlidir.
Bizi sofrada, camide, duada birbirimize yaklaştırır.
Bu yüzden Ramazan sadece aç kaldığımız bir ay değil;
kardeşliğimizin güçlendiği mübarek bir mevsimdir.
Oruçlarımızın ve dualarımızın kabul olduğu,
hanemize, memleketimize, dünyamıza huzur geldiği bir Ramazan diliyorum.