Üçüncü Göz Gazetesi: OKUMAYAN TOPLUM,. ‎ÇÖKEN EĞİTİM VE TÜRKİYE GERÇEĞİ

Yılmaz AYDEYER / MİHRALI BEY
aydeyeryilmaz @ gmail.com

‎Dünyada okuyan ülkeler var. Bir de okuduğunu sanan ama aslında yönlendirilen toplumlar.
‎Türkiye ikinci grupta.
‎Sorunu doğru koymadan çözüm olmaz.
‎Bu ülkede mesele sadece bireyin okumaması değil,okumayı öğretemeyen bir eğitim sistemidir.Bizde eğitim, çocuğu düşünmeye değil,itaate ve ezbere alıştırır.
‎Soru soran öğrenci "sorunlu",ezberleyen "başarılı" sayılır.Anlamaya çalışan yorulur,
‎tekrarlayan ödüllendirilir.
‎Sonra da bu toplumdan analiz beklenir, sağduyu beklenir, demokrasi beklenir.
‎Finlandiya'da çocuk, metni tartışır.
‎Bizde çocuk, metni ezberler.
‎Japonya'da öğrenci talimatı anlar.
‎Bizde öğrenci şıkkı işaretler.
‎Almanya'da genç, rapor okur.
‎Bizde genç, başlıkla yetinir.
‎Bu bir tesadüf değildir.
‎Türkiye'de eğitim sistemi;
‎okuyan değil, susan birey ister.
‎düşünen değil, uyum sağlayan birey ister.
‎Çünkü düşünen insan zor yönetilir.
‎Sonuç ortada.
‎Uzun metin okunmaz.
‎Dünya basını takip edilmez.
‎Akademik bilgi "elitizm" diye küçümsenir.
‎Bilimsel veri, slogana yenilir.
‎Toplum bilgiyle değil,duyguyla ve korkuyla yönlendirilir.
‎Bu yüzden komplo teorileri bu kadar rahat dolaşır.Bu yüzden her kriz "dış güçler" masalıyla açıklanır.
‎Bu yüzden başımıza gelenler kader sanılır.
‎Eğitim sistemi okuma alışkanlığı kazandırmadıkça,okuduğunu anlama öğretmedikçe,eleştirel düşünceyi teşvik etmedikçe hiçbir reform işe yaramaz.
‎Roman okutmak yetmez.
‎Sadece sınav kazandırmak da yetmez.
‎Bu ülkenin çocuklarınındünya haberlerini okuması,rapor çözümlemesi,farklı görüşlerle yüzleşmesi öğretilmek zorundadır.
‎Çünkü okuma bireysel bir lüks değildir.
‎Okuma, toplumsal bağışıklık sistemidir.
‎Okumayan toplum kolay korkutulur,
‎kolay kandırılır,kolay yönlendirilir.
‎Okuyan toplum ise dirençlidir.
‎sorgular,karşılaştırır, boyun eğmez.
‎Son söz açık ve rahatsız edicidir.
‎Okumayan bir toplumu yönetmek kolaydır.Zor olan, okuyan bir toplumu yönetmektir.Bu yüzden mesele kitap sayısı değil,hangi sistemi savunduğumuzdur.
‎Dünyayı okumayan millet,
‎başkalarının yazdığı senaryoda figüran kalmaya mahkûmdur.
‎PEKİ ORHANGAZİ'DE NE YAPMALI?
‎Orhangazi'de sorun yalnızca ekonomi değil.Sorun, daha derinde.Okumayan, tartışmayan ve sorgulamayan bir yerel kültür.Herkes merkezi yönetimi, büyük şehirleri, "yukarıyı" konuşuyor.
‎Oysa asıl soru şudur.
‎Orhangazi kendi payına düşeni yapıyor mu? Bir şehir okumuyorsa, düşünmez.
‎Düşünmeyen şehir de yönlendirilir.
‎Bu kural Ankara için de geçerlidir, Orhangazi için de.
‎Bugün Orhangazi'de okuma, hâlâ okul sıralarına hapsedilmiş durumda.
‎Kitap ödevdir, zorunluluktur, not içindir.
‎Oysa okuma bir refleks hâline gelmediği sürece ne birey gelişir ne şehir büyür.
‎Belediyenin, sivil toplumun, yerel basının yapması gereken şey açık.
‎Okumayı resmî etkinlik olmaktan çıkarıp
‎gündelik hayatın parçası hâline getirmek.
‎Açık okuma salonları, sessiz çalışma alanları,telefonun bırakıldığı, metnin açıldığı mekânlar…
‎Ama daha önemlisi şudur.
‎"Ne okudun?" değil, "ne anladın, neye itiraz ediyorsun?" sorusunu sormak.
‎Orhangazi sadece Orhangazi'den ibaret değil.Bu şehir dünyayı okumazsa,
‎dünya bu şehir hakkında karar verir.
‎Yerel gündemle birlikte dünya gündemi de okunmalı.
‎‎Sadece dedikodu değil, veri konuşulmalı.
‎Sadece sohbet değil, tartışma yapılmalı.
‎Kahvehaneler bu şehrin gerçeği.
‎Ama ya bilgi üretirler ya da bilgi tüketirler.
‎Bir akşam televizyonu kapatıp bir metni masaya koymadan hiçbir şey değişmez.
‎Öğretmenler Orhangazi'de yalnız bırakılmamalı.
‎Ezberden uzak, düşünen çocuk yetiştirmeye çalışan öğretmen
‎sistem tarafından değil, şehir tarafından korunmalı.Gençlere kürsü verilmeden bu şehir nefes alamaz.Konuşamayan genç ya susar ya öfkelenir.Her ikisi de kayıptır.
‎Yerel medya da aynaya bakmalı.
‎Kısa haberle günü kurtaran değil,
‎arka planıyla düşünen okur yetiştiren bir yayıncılık şart.
‎Gerçek şu.
‎Orhangazi'nin kaderi başkaları tarafından yazılmıyor. Orhangazi'nin kaderini,
‎okuyanlar ve okumayanlar belirliyor.
‎Son söz net.
‎Bu şehir ya okuyan, tartışan ve düşünen bir şehir olacak ya da başkalarının kararlarını izleyen bir ilçe olarak kalacak.
‎Tercih bizim.

Yılmaz AYDEYER / MİHRALI BEY / diğer yazıları