ARINMA,YENİDEN DOĞUŞ VE BAHARIN COŞKUSU

26.03.2026 00:00

Neşe BAKIŞ / Kadrajımdaki Hayat
nesebakis @ hotmail.com

İçsel bir arınma yaşadığımız, huzurla dolduğumuz bir Ramazan ayını daha geride bıraktık. Sahip olduğumuz her nimetin şükrünü kalpten hissettik; yokluğun ve muhtaçlığın empatisini iliklerimize kadar yaşadık. Ve tıpkı doğanın döngüsünde olduğu gibi, zorlukların ardından gelen bir mükâfatla buluştuk: bayramla. Bol kahkahalı, sıcacık sarılmalarla dolu; gönüllerin birleştiği, tatlı yiyip tatlı konuştuğumuz anıları koyduk cebimize. On bir ayın sultanına yeniden kavuşabilmenin sevincini yaşadık. Yenisine erişebilmenin de umudunu yüreğimizde taşıdık.
Bayramların anne babalara en haz veren yanı, çocuklarındaki o saf heyecanı hissetmektir herhalde. Yeni kıyafetlerin ve ayakkabıların sevinci, şekerleri toplayıp sayarken yaşanan neşe, ailece paylaşılan tatlı anlar… Tüm bunlar çok kıymetli. Bayram harçlıklarını anlatmaya bile gerek yok; hiç bitmeyecek gibi gelir o minik cüzdanlarda biriken paralar. Hangi oyuncaklar alınacak telaşı, gözler parlayarak yapılan planlar, çocuk ruhunun en saf heyecanıdır.
Aynı şekilde, arınmanın ve yeniden doğuşun simgesi olan Nevruz Bayramı da kültürel ritüellerimizle bize eşlik etti. Dilekler tuttuk, dualar ettik, geçmişten bugüne taşınan kadim geleneklerimizle baharı karşıladık. Özünde doğanın uyanışı, toprağın dirilişi ve bereketin müjdecisidir Nevruz.
Bu bayram, Ergenekon Destanı ile birlikte; yoktan var oluşu, yeniden dirilişi ve özgürlüğe kavuşmayı simgeler. Demir dağların eritilerek aşıldığı o destansı hikâye, aslında insanın umudunu ve yeniden ayağa kalkma gücünü anlatır.
Körükle ateş yakalı
Demirden dağı yıkalı
Ergenekondan çıkalı
Nevruz Türk'ün bayramıdır
Coğrafyalara ve toplumlara göre bahar şenliklerinin isimleri ve tarihleri değişiklik gösterebilir. Nevruz, gece ile gündüzün eşitlendiği Ekinoks zamanı olan 21 Mart'ta kutlanırken; Anadolu'nun birçok yerinde baharın gelişi Hıdırellez adıyla 6 Mayıs'ta karşılanır. Hızır ile İlyas'ın buluştuğuna inanılan bu günde, bolluk, bereket ve şifa dilekleri gökyüzüne yükselir. İsmi ve zamanı ne olursa olsun, bahar şenliklerinin ritüelleri birbirine benzer: ateşten atlamak, dilekler dilemek, su kenarlarında ve yeşil alanlarda toplanmak… Gül ağaçları altına gömülen resimler umutların sembolü olur.
Benim köyümde hâlâ Hıdırellez kutlanır. Ama çocukluğumda hatırladığım o kutlamalar, içimde daha derin bir mutluluk bırakıyor. Belki çocuk ruhunun saflığıdır buna sebep olan, belki de büyümüş olmanın getirdiği yük…
Kendi hikâyemi anlatırken, bir yandan da başkalarının hikâyelerinin heyecanını ve merakını içimde duyuyorum daima. Sizler Nevruz mu kutlarsınız, yoksa Hıdırellez mi? Hangi anılarınız hâlâ hatırınızda? Hangi resimleri çizip gül ağacının altına gömdünüz? Bu küçük ritüellerde kendinizi yeniden çocuk gibi hissettiniz mi? Baharın, doğanın ve kutlamaların içimizde uyandırdığı o saf sevinç, her zaman hatırlamaya değer bir hazinedir.
Eski çağlarda kış, bugüne kıyasla çok daha zorlu geçerdi. Barınmadan beslenmeye, sağlıktan ulaşıma kadar hayatın her alanı mücadeleyle doluydu. Bu yüzden toprağın yeniden canlanışı, insanlık için ortak bir sevinç kaynağıydı. Kutlanmalıydı, kutlanmaya değerdi.
Bugün şartlar değişmiş olsa da, baharın insan ruhuna verdiği coşkusu hâlâ eşsizdir. Aslında bahar, yaşamın özünü anlatır bize: dengeyi, yani itidali… İnsanların bir araya gelip gönül bağları kurduğu, dostlukları pekiştirdiği her dini ve kültürel gelenek, bu yüzden kıymetlidir. Bu birleştirici ruha sahip çıkmalıyız.
Yüce Yaradan'ın doğa aracılığıyla her yıl hatırlattığı o gerçeğe sımsıkı tutunalım: kışın ardından bahar, gecenin ardından gündüz mutlaka gelir. Biraz yavaşlayalım… Doğanın bize umudu fısıldayan sesine kulak verelim. Toprağın filizlenen bereketini hissedelim.