Üçüncü Göz Gazetesi: TÜRKİYE NEREYE GİDİYOR?

Türkiye bugün tarihinin belki de en kritik kavşaklarından birinde duruyor. Siyasetin gündelik polemiklerine sıkıştırılmış, hamasetle yönetilen ve günü kurtarma refleksleriyle savrulan bir ülke gerçeğiyle karşı karşıyayız. Oysa bu topraklar, emperyalizmi dize getirmiş, yokluk içinde çağdaş bir devlet kurmuş, aklı, bilimi ve üretimi esas alan bir kurucu iradenin mirasını taşıyor. Şimdi sormak zorundayız: Bu milletin çocukları, neden kendi kurucu aklının inşa ettiği Cumhuriyet'in sunduğu imkânlardan her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor.
İç cephede yaşananlar, artık bir yönetim krizi olmaktan çıkmış, bir sistem çöküşüne dönüşmüştür. Ekonomi, üretimden koparılmış, borç ve tüketim sarmalına mahkûm edilmiştir. Atatürk döneminde temelleri atılan sanayi hamleleri, Sümerbank'lar, Etibank'lar, şeker fabrikaları ve tarım kooperatifleriyle kurulan millî kalkınma modeli tasfiye edilmiş; yerine ithalata dayalı, montaj sanayisine sıkışmış, dışarıdan kredi ve sıcak para bekleyen bir yapı yerleştirilmiştir. Bu model, ne istihdam üretir ne refah yaratır. Sadece bağımlılık üretir. Bugün çiftçi mazot alamıyor, sanayici enerji faturası ödeyemiyor, esnaf kepenk kapatıyor, gençler yurt dışına gitmenin yollarını arıyorsa, bunun sebebi Atatürk'ün karma ekonomi ve planlama anlayışının bilinçli olarak terk edilmiş olmasıdır.
Eğitim cephesi, Cumhuriyet'in en büyük kazanımıyken, bugün en büyük yarasına dönüşmüş durumdadır. Bir milletin kaderi, sınıflarında yazılır. Fakat bugün sınıflar bilim üretmiyor, sorgulayan bireyler yetiştirmiyor. Müfredatın içi boşaltılmış, eğitim sistemi defalarca değiştirilmiş, genç kuşaklar deneme tahtasına çevrilmiştir. Atatürk'ün hedeflediği çağdaş, laik ve bilimsel eğitim anlayışı, yerini ideolojik tartışmaların gölgesinde şekillenen, ezberci ve yönlendirmeci bir yapıya bırakmıştır. Sonuç olarak üniversite mezunu işsizler ordusu büyüyor, nitelikli beyinler bu ülkeyi terk ediyor, Türkiye kendi insan kaynağını kendi elleriyle tüketiyor.
Toplumsal yapıda ise millî birlik ve beraberlik duygusu ciddi biçimde zedelenmiştir. Atatürk milliyetçiliği, bu topraklarda yaşayan herkesi ortak bir ülküde birleştiren kapsayıcı bir anlayıştı. Bugün ise ayrıştırıcı dil, kutuplaştırıcı siyaset ve kamplaşma üzerinden yürüyen bir iklim hâkimdir. Millet artık aynı acıyı paylaşamaz, aynı sevinci yaşayamaz hâle getirilmiştir. Oysa milliyetçilik, bayrak sallamakla değil; adaletle, eşitlikle ve ortak kader bilinciyle yapılır.
Dış politikaya bakıldığında tablo daha da vahimdir. Cumhuriyet'in ilk yıllarında Türkiye, savaş yorgunu bir milletin küllerinden yükselirken; akılcı diplomasiyle, dengeli ilişkilerle ve kararlı bir bağımsızlık politikasıyla dünya sisteminde saygın bir yer edinmişti. Bugün ise komşularıyla kavgalı, müttefikleriyle sorunlu, uluslararası arenada öngörülemez bir ülke profili ortaya çıkmıştır. Bir gün Batı'ya, ertesi gün Doğu'ya yaslanan, ilkesiz ve tutarsız adımlar Türkiye'yi bölgesel bir aktör olmaktan çıkarıp küresel güçlerin pazarlık masasında bir nesne hâline getirmektedir. Atatürk'ün "yurtta sulh, cihanda sulh" ilkesi, bir pasiflik değil; tam tersine güçlü, saygın ve kendi kararlarını kendi alan bir Türkiye'nin dış politika omurgasıydı. Bugün bu omurga kırılmıştır.
Tarımda yaşanan çöküş, millî güvenlik sorunu boyutuna ulaşmıştır. Atatürk, köylüyü milletin efendisi ilan ederken; bugün köylü borçlu, üretici yalnız, tarım arazileri betonla kaplıdır. Türkiye kendi buğdayını, etini, samanını ithal eder hâle getirilmiş; bereketli Anadolu toprakları, plansızlık ve rant uğruna heba edilmiştir. Bu tablo, bir ekonomi meselesi değil, doğrudan bağımsızlık meselesidir. Kendi karnını doyuramayan bir ülke, hiçbir alanda tam bağımsız olamaz.
Türkiye'nin gidişatı, Cumhuriyet'in kuruluş rotasından bilinçli bir sapmayı işaret ediyor. Bu sapma; devleti yöneten aklın, Atatürk'ün ortaya koyduğu bilimsel, millî ve halkçı politikaları terk etmesinin doğal sonucudur. Bugün her alanda yaşanan krizlerin ortak paydası budur. Türkiye, kendi öz gücüne değil; başkalarının kredisine, onayına ve desteğine muhtaç bir ülke hâline sürüklenmektedir.
Bu millet, bu kaderi hak etmiyor. Kurtuluş Savaşı'nı kazanan, yokluktan bir devlet çıkaran, Anadolu'nun küllerinden çağdaş bir Cumhuriyet yaratan irade hâlâ bu toplumun damarlarında dolaşıyor. Türkiye'nin yeniden ayağa kalkması için ihtiyacı olan tek şey; yeni sloganlar değil, eski ama eskimeyen bir devlet aklıdır. Atatürk'ün akıl ve bilim temelli millî politikalarına geri dönülmeden, bu savrulma durdurulamaz. Türkiye'nin nereye gittiğini değil, nereye dönmesi gerektiğini konuşmanın zamanı çoktan gelmiştir. Yüksel AKBAYRAK – 12 Ocak 2026

Yüksel AKBAYRAK / TERS KÖŞE / diğer yazıları