Hukuk Haritası mı değişti? İstanbul ve Bolu’da Suç, Orhangazi Serbest

04.03.2026 00:00

Muharrem DEĞİRMEN /GÖZLEM
muharremdegirmen @ gmail.com

Adaletin en temel ilkesi nettir: Aynı fiile, aynı hukuk uygulanır. Eğer aynı iddia, aynı yöntem ve aynı sonuç doğuran bir eylem bir şehirde suç sayılırken, başka bir şehirde görmezden geliniyorsa; orada artık hukuk değil, tercih konuşuluyor demektir. Ve bu tercih, yalnızca bir dosyayı değil, doğrudan devletin ciddiyetini zedeler.
Mayıs 2025'te kamuoyuna taşıdığımız ve belgeleriyle ortaya koyduğumuz "zorunlu bağış" iddiası, Orhangazi özelinde basit bir yerel mesele değil; Türkiye'de hukuk uygulamasının nasıl değişkenlik gösterebildiğinin açık bir örneğidir.
O gün ne yazmıştık?
Bir vatandaş, Yeni Gürle Mahallesi'nde bulunan arazisi için ifraz işlemi yaptırmak üzere Orhangazi Belediyesi'ne başvuruyor. Evrakları tam. İşlem teknik olarak yapılabilir durumda. Ancak iddiaya göre süreç burada normal seyrinden çıkıyor. Vatandaşa, işlemin ilerleyebilmesi için Orhangazi Belediyesince "yardım fişi" adı altında bir ödeme yapılması gerektiği ifade ediliyor. Yani açık bir şekilde, kamu hizmeti bir şarta bağlanıyor.
Vatandaş bunu kabul etmiyor. Tepki gösteriyor. CİMER'e başvuruyor. Şikâyet dilekçesinde isimler var. Sürecin nasıl ilerlediği var. Talep edilen bağışın niteliği var. Yani ortada soyut bir iddia değil, somut bir başvuru ve resmi kayıt var.
Peki sonra ne oluyor?
Hiçbir şey.
Ne idari bir soruşturma başlatılıyor, ne kamuoyuna bir açıklama yapılıyor, ne de adı geçen isimler hakkında en küçük bir inceleme yürütülüyor. Belediye Başkan Yardımcısı İbrahim Altunışık ve İmar Müdürü Selim Güray Özgül'ün isimleri şikâyet dilekçesinde açıkça yer almasına rağmen, tek bir işlem dahi yapılmıyor.
Daha da dikkat çekici olan ise şu:
Haberlerin ardından vatandaşın tüm işlemleri hızla çözülüyor.
Bu ne demektir?
Eğer ortada hiçbir sorun yoksa, süreç neden bir anda hızlanmıştır? Eğer iddialar asılsızsa, neden kamuoyu karşısında açık bir şekilde yalanlanmamıştır? Eğer her şey hukuka uygunsa, neden iddiaların üzerine gidilmemiştir?
İşte tam bu noktada mesele, bir belediye uygulamasının çok ötesine geçiyor.
Çünkü aynı model, başka bir şehirde karşımıza çıktığında tablo tamamen değişiyor.
İstanbul'da, "bağış" adı altında vatandaşlardan para talep edildiği iddiası ortaya çıktığında sistem harekete geçti. CİMER başvurusu ciddiye alındı. İçişleri Bakanlığı devreye girdi. İlgili personeller açığa alındı. Adli süreç başlatıldı. Tartışma büyüdü ama sonuçta devlet refleks gösterdi.
Bugün ise Bolu örneği var.
Yine benzer iddialar…
Yine kamu gücünün kullanımı…
Yine işlem karşılığı menfaat temini tartışması…
Ama bu kez süreç çok daha ileri gidiyor.
Soruşturma açılıyor. Dosya derinleştiriliyor. Ve nihayetinde Bolu Belediye Başkanı Tanju Özcan ile birlikte bir başkan yardımcısı tutuklanıyor.
Şimdi tabloyu yan yana koyun:
İstanbul'da iddia → soruşturma ve Tutuklamalar
Bolu'da iddia → soruşturma ve tutuklamalar
Orhangazi'de iddia → sessizlik ve çifte standart
Bu bir tesadüf mü?
Yoksa bu, hukukun herkese aynı uygulanmadığının açık bir göstergesi mi?
Burada artık "iddia var mı yok mu" tartışmasını aşmış durumdayız. Çünkü üç şehirde de ortak olan bir şey var: Vatandaşın şikâyeti. Farklı olan ise devletin verdiği tepki.
İstanbul'da sistem çalışıyor.
Bolu'da sistem daha sert çalışıyor.
Orhangazi'de ise sistem yok.
Bu durumun hukuki karşılığı nedir?
Türk Ceza Kanunu'nun 252. maddesi çok açık. Kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı şekilde bir işin yapılması karşılığında menfaat temin etmesi rüşvet suçudur. Bu menfaatin adı "bağış" da olabilir, "yardım" da olabilir, "fiş" de olabilir. İsmi değiştirmek, fiilin niteliğini değiştirmez.
Eğer bir vatandaşa "işin yapılması için ödeme yapmalısın" deniliyorsa, bu açıkça bir menfaat ilişkisidir.
Bu kadar net.
Peki bu kadar net bir hukuki çerçeve varken, Orhangazi'de neden tek bir adım atılmıyor?
Daha da vahimi şu:
Bu sürecin ilk muhataplarından biri olan CHP ve CHP'li meclis üyeleri de susuyor.
Vatandaş doğrudan kendilerine gidiyor. Yaşadığını anlatıyor. Belgeleri sunuyor. Ama karşılığında ne bir basın açıklaması geliyor ne de kamuoyuna yansıyan bir girişim.
Oysa muhalefetin görevi tam da budur.
İktidarın görmediğini görmek, söylemediğini söylemek, üstünü kapattığını açığa çıkarmak…
Ama burada tam tersi bir tablo var.
İktidar susuyor.
Muhalefet susuyor.
Ve vatandaş yalnız bırakılıyor.
Bu sessizlik, sıradan bir suskunluk değildir. Bu, kamu vicdanında "koruma refleksi" olarak okunur.
Ve işte en tehlikeli kırılma da burada başlar.
Çünkü vatandaş şunu düşünmeye başlar:
"Ben İstanbul'da yaşasam hakkım korunacaktı.
Bolu'da yaşasam süreç işleyecekti.
Ama Orhangazi'deyim… ve yalnızım."
Bir devlet için bundan daha ağır bir güven kaybı olabilir mi?
Bugün mesele sadece Orhangazi Belediyesi değildir. Bugün mesele, Türkiye'de hukukun standart mı yoksa değişken mi uygulandığıdır.
Eğer hukuk şehirden şehire değişiyorsa, bu artık hukuk değildir.
Eğer aynı fiil bir yerde suç, başka bir yerde görmezden geliniyorsa, bu adalet değildir.
Eğer isimlere, makamlara, siyasi dengelere göre süreçler işletiliyorsa, burada devlet değil, ilişki ağı vardır.
Ve unutulmamalıdır:
Adalet sadece mahkeme salonlarında dağıtılmaz.
Adalet, aynı olay karşısında gösterilen eşit refleksle var olur.
Bugün Orhangazi'de eksik olan tam olarak budur.
Bu yüzden soruyu bir kez daha, ama bu kez çok daha açık soruyoruz:
İstanbul'da soruşturulan, Bolu'da tutuklamayla sonuçlanan bir iddia, Orhangazi'de neden yok sayılmaktadır?
Bu sorunun cevabı verilmediği sürece, ortada sadece bir belediye tartışması değil; doğrudan bir hukuk krizi vardır.
Ve bu kriz, görmezden gelinerek değil, ancak üzerine gidilerek çözülebilir.

Muharrem DEĞİRMEN /GÖZLEM / diğer yazıları