"SENDEN GİDERKEN BAHTİYAR"

18.02.2026 00:00

Yolumun üzerinde,eski ,yorgun,kimsesiz bir ev.Yuvaydı bir zamanlar.Epey zamandır boştu.Giderken perdeleri almışmıydı.Karşı komşusu cevapladı. ( perdeler lime limeydi) dedi.Kırık camlı bir pencereye yastık kapamış giderken.( eskiden öyle yapardılar ,camcı gelene dek. )
Kandilli konaklarından geçip ,eski konaklara baka baka,kandilli iskelesine doğru
yürüyüş yapardım.Bu gün kapı açıktı.Evin önünde lüks bir araba duruyordu.Komşular toplanmış,içeride iki adam olduğunu söylediler.Adamlar çıktı,biri Şahıser hanımın mimar yeğeni imiş, diğeri müteahhit olmalı dediler.Araba gitti.Kapıyı kapatmadılar bile..
Komşular,içeri girince ,bende arkalarından gittim.Alt katta açık mutfak ,yerler taş,bahceye açılan bir kapı.Musluk,tezgah ,tezgah üstünde bir sergen.
Sergende ,çinko tabaklar,sırı düşmüş bir kaç tencere ,kalaysız iki sahan ,bir tava.Yaldızı eskimiş bir sürahi iki bardak.kenarda tahta sofra ,sofra bezi kareli.
Kaybedişin hüznü kokusu sinmiş duvarlara.
Ahşap merdivenler ,muşamba ile kaplı,çini deseninden,tozlu..
Yukarda bir sandık odası,biri önde bir arka bahçeye bakan iki oda.Yere bırakılmıs bir yatak eski ,yer yer yırtık.Pamuklar dışarı fırlamış. Birkaç yorgan sarılı.Hiç yastık yoktu.
Eski somyalar, kapağı açık boş sandık,iki iskemle..halâ ağlıyorlar sanki.
Komşularında gözleri doldu.Odanın bir duvarında gömme dolap ,rafta bir şekerleme kutusu( yaşıtlarim bilir)Kutu içinde,her renkten örülmuş mekik oyaları. Solmuslar durduğu yerde.
Bir kutu daha var...açıp baktık.Sararmıs bir kaç fotoğraf,bir er mektubu zarfı,içinde bir kaç satır ve tek çocuğu oğlunun asker fotoğrafi.
Açıp okudu genç komşu.Mektup,Emirdağ'dan tarih 1974 temmuz.
"Annem, Kıbrısa gidiyoruz.Merak etme,Hakkını helal et,Dualarını eksik etme."Oğlun Bahtiyar. Merdivenleri zor indik.Içimizdeki yaşlı teyze,oğlu Kıbrıs"ta şehit düşmüştü"dedi.
Kapıyı çektik.Hüznü oraya hapsettik.Öyle mi oldu acaba..?
Terkedilişlerin acısı,Şehit ve genç ölümlerin acısı,ihanetlerin acısı da hüznü de unutulmaz,Onlar olduğu yerde yürekte mıh gibi çakılırda o yarayı bilenleri yaşayanları asla terk etmez.
Evin annesi, uzun zaman tek başına yaşadı.Sarı çicekli bir yastığa sarılır, bahçede ,evde onunla gezinir ,pencere önünde onunla dışarı bakarmış.Oğlunun yastığı imiş ve hiç
yıkamamış,kolayıp teselli bulmus belkide hic bulamamış.
Nihayet, elden ayaktan çekilince huzurevine götürülürken ,sarı yastıkta kucağındaymış.
Evde olmayan yastık ,onunla beraber gitmiş.
Ya fotoğraflar ,ya o son mektup..sadece bellegimizde kalmaz,duvarlara kırık camlara,sıvalara bile sinmiş.
Ortaya çıkan bir akraba ,yıkıp apartman dikene kadar burada hüzünle anılacak.
Ruhunuz şad olsun,
Şahıser hanım ve Kıbrıs Şehidimiz,Kahraman Asker
Bahtiyar.
Müyesser Güzel