RAKAMLAR ARTIYOR, YOKSULLUK DERİNLEŞİYOR

15.01.2026 02:53

Orhangazi Kaymakamlığı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı verileri, ilçede sosyal yardıma muhtaç kişi sayısı ile dağıtılan kaynak miktarının hızla arttığını ortaya koyuyor. Kamuoyunda çoğu zaman "rekor destek" olarak sunulan bu tablo, gerçekte sosyal devletin başarısından ziyade ekonomik sıkıntıların derinleştiğini gösteriyor. Sosyal politikalarda asıl ölçüt, yardım bütçelerinin büyümesi değil, vatandaşın yardıma daha az ihtiyaç duyduğu bir yapının inşa edilebilmesi olmalıdır.
Bugün Orhangazi'de her geçen yıl daha fazla hanenin gıdadan eğitime, enerjiden sağlığa kadar temel ihtiyaçlarını sosyal yardımlar olmadan karşılayamaz hale gelmesi, yerel ekonomideki kırılganlığı net biçimde ortaya koyuyor. Yardım rakamlarındaki artış bir övünç tablosu değil, istihdamın ve gelir seviyesinin yetersiz kaldığını, yoksulluğun ise giderek kalıcı hale geldiğini gösteren bir alarm olarak okunmalıdır.
2025 yılında Orhangazi genelinde, SYDV'nin öz kaynaklarından 7 bin 232 kişiye 17 milyon 499 bin TL, merkezi kaynaklardan ise 6 bin 276 kişiye 81 milyon 299 bin TL olmak üzere toplam 13 bin 508 kişiye 98 milyon 798 bin 676 TL sosyal yardım yapıldığı açıklandı. Bu tablo, yalnızca bir yıl içinde on binlerce kişinin kamusal yardımlara bağımlı hale geldiğini göstermesi açısından çarpıcı bulundu.
Bir önceki yıl olan 2024'te Orhangazi SYDV, vakfın öz kaynaklarından nakdi eğitim yardımı, eğitim materyali, gıda, engelli cihazı, vefat yardımı, tek seferlik nakdi destek, kömür ve diğer yakacak yardımları, ulaşım giderleri, ADEM SODEM teşvikleri, acil temel ihtiyaç, afet durumundaki yardımlar dahil olmak üzere toplam 9 milyon 897 bin TL dağıttı. Buna karşılık merkezi kaynaklardan şartlı eğitim, şartlı sağlık ve gebelik yardımları, muhtaç asker ailesi desteği, engelli yakını ve engelli aylığı, yaşlı aylığı, elektrik ve doğalgaz tüketim destekleri, Türkiye Aile Destek Programı, öksüz yetim ve kronik hastalık yardımları kapsamında 99 milyon 212 bin TL ödeme gerçekleştirildi. Böylece 2024 yılında Orhangazi'de sosyal yardımın toplam tutarı 109 milyon 109 bin TL'ye ulaştı.
2021 yılına gelindiğinde tablo daha farklıydı. SYDV Orhangazi, o yıl 15 bin 692 ayrı yardım kaleminde toplam 19 milyon 205 bin 668 TL yardım gerçekleştirdi. Kaymakamlık verilerine göre 2021'de vakfın öz kaynaklarından 11 bin 67 defada 2 milyon 668 bin TL, merkezi kaynaklardan 4 bin 625 defada 16 milyon 537 bin TL yardım yapılmıştı. Üç yıl içinde yardım tutarının beş kattan fazla artması, ilçedeki sosyal ve ekonomik dengelerin ne yönde değiştiğini açık biçimde gösterdi.
2019 yılı verileri ise artışın uzun süredir devam eden bir eğilim olduğunu ortaya koyuyor. Orhangazi'de 2019 yılında 7 bin 201 kişiye toplam 10 milyon 703 bin 500 TL yardım yapılmıştı. Bu yardımların 4 bin 783 kişiye 1 milyon 821 bin 557 TL'si vakfın öz kaynaklarından, 2 bin 418 kişiye 8 milyon 881 bin 943 TL'si ise merkezi kaynaklardan karşılanmıştı. O tarihten bugüne kişi sayısı ve yardım miktarları neredeyse katlanarak yükseldi.
Uzmanlara göre, sosyal yardımların bu denli artması bir başarı göstergesi değil, aksine toplumun giderek daha geniş kesimlerinin kendi gelirleriyle hayatını idame ettiremez hale geldiğinin kanıtı niteliğinde. Sosyal devlet anlayışının temel amacı, vatandaşı sürekli yardımlarla ayakta tutmak değil, ekonomik refahı artırarak yardıma muhtaç insan sayısını azaltmak olarak değerlendiriliyor.
Orhangazi'de 2019'da 7 bin civarında olan yardım alan kişi sayısının 2025'te 13 bin 508'e çıkması, ilçede neredeyse her üç haneden birinin sosyal yardıma ihtiyaç duyar hale geldiği yorumlarına yol açtı. Bu durum, yerel ekonomide yaşanan daralmanın, işsizlik ve gelir kaybının hane halklarını nasıl etkilediğini gözler önüne serdi.
Ortaya çıkan bu tablo, "rekor yardım" söylemlerinin arkasındaki gerçeği de tüm çıplaklığıyla görünür kılıyor. Övünülmesi gereken husus, her yıl daha fazla kaynağın dağıtılması değil; üretimin, istihdamın ve gelir düzeyinin yükselmesi sayesinde vatandaşın sosyal yardıma daha az ihtiyaç duyduğu bir Orhangazi manzarasının ortaya çıkması olmalıdır. Oysa bugün ulaşılan rakamlar, sosyal yardımların geçici bir destek mekanizması olmaktan çıkıp, geniş kitleler için kalıcı bir yaşam modeline dönüştüğünü düşündürüyor.
Bu durum, yalnızca ekonomik göstergeler açısından değil, toplumsal yapı bakımından da ciddi riskler barındırıyor. Yardıma bağımlılığın artması, çalışma hayatından kopuşu, umutsuzluğu ve sosyal dışlanmayı besleyen bir döngü yaratıyor. Orhangazi'deki sosyal yardım verileri, ilçede yoksulluğun derinleştiğini, refahın tabana yayılmadığını ve mevcut sosyal politikaların sorunu kökten çözmek yerine yalnızca ertelenmesine hizmet ettiğini açıkça ortaya koyuyor. Bu nedenle artık tartışılması gereken konu, kaç milyon lira yardım dağıtıldığı değil; Orhangazi'de insanların neden bu kadar yoğun biçimde yardıma muhtaç hale geldiği ve bu gidişatı tersine çevirecek yapısal adımların ne zaman atılacağıdır.