Üçüncü Göz Gazetesi: BİR NESLİ KAYBEDİYORUZ, ‎KİMSE FARKINDA DEĞİL..

Yılmaz AYDEYER / MİHRALI BEY
aydeyeryilmaz @ gmail.com

‎Çocuklarımızı Büyüttük, Sorumluluğumuzu Küçülttük
‎Bir toplumun geleceği, aynaya bakma cesaretiyle başlar.
‎Biz o aynaya uzun zamandır bakmıyoruz.
‎Çocuklarımızı çok seviyoruz. Ama galiba doğru sevmiyoruz.
‎Anaokulunda okullu oldu diye sevindik. İlkokulda en iyi öğretmeni aradık. Ortaokulda "artık büyüdü" deyip gevşedik. Liseye geldiğinde ise çocuğu değil, sadece sınav tarihlerini takip eder olduk. Onu değil, puanını konuştuk.
‎Karnelerin sağ tarafındaki notlarla ilgilendik; sol tarafındaki "davranış", "sorumluluk", "iletişim" kısmını hiç okumadık. Yüzlük notları ezberledik ama çocuğumuzun en yakın arkadaşının kim olduğunu bilmedik.
‎Toplantılara gitmedik. Ama en ufak bir olumsuzlukta okulu basmayı, öğretmeni suçlamayı, tehdit etmeyi marifet sandık.
‎Ergenliği dokunulmazlık zırhına çevirdik.
‎"Gençtir yapar" dedik.
‎Hataları tedavi etmedik, üstünü örttük.
‎Disiplini kuramadık, özgürlük diye başıboşluğu pazarladık.
‎Evde ders çalışmasını sağlayamadık ama okuldan mükemmel eğitim bekledik. Çocuğu yarış atı gibi koşturduk; bir gün yorulacağını, çatlayacağını düşünmedik.
‎"Büyüyünce ne olacaksın?" diye sorduk.
‎"Doktor, hâkim, mühendis…" cevaplarını duymak istedik.
‎"İyi bir insan olacağım" seçeneğini ıskaladık.
‎Kitap oku dedik ama bir gün elimizde kitap görmediler.
‎Duygularını konuşmadık ama ilişkilerine müdahale ettik.
‎Kaliteli zaman geçirmedik ama uzun uzun nasihat ettik.
‎Kendi yapamadıklarımızı onların yapmasını istedik. Olmayınca kıyasladık. Kıyasladıkça kırdık. Kırdıkça uzaklaştırdık.
‎Yokluk görmediler çünkü biz yokluk gördük diye her şeyi önlerine serdik. "Hayır" demeyi beceremedik. Emekle kazanmanın değerini öğretmedik.
‎Altı aylıkken telefonla susturduk.
‎On sekiz yaşında elimizden düşürmeyince "bağımlı oldu" dedik.
‎Çalışmayı ödüle bağladık.
‎Hayallerini değil, kendi hayallerimizi dayattık.
‎Üretmesini değil, devlete kapağı atmasını öğütledik.
‎Eğitim, kültür, sanat, spor için yatırım yapmadık ama her alanda birinci olmasını istedik.
‎Belki de en büyük yanlışı burada yaptık:
‎Çocuk büyüttüğümüzü sandık ama aslında sorumluluğu küçülttük.
‎Unutmayalım; çocuklar nasihatle değil, örnekle büyür.
‎Ve iyi insan yetiştirmeden, iyi toplum olunmaz.
‎Bugün hâlâ geç değil.
‎Sınav puanlarını değil, karakterlerini konuşmaya başlayalım.
‎Başarıyı değil, değeri merkeze alalım.
‎Çocuklarımızı değil, önce kendimizi düzeltelim.
‎Çünkü mesele çocuk değil…
‎Mesele biziz.
‎
‎EĞİTİME DAİR BİR ÖNERİ.
‎
‎Çoğu insan hesabını bilmiyor.
‎Ama bunun sebebi aptallık değil.
‎Öğretilmemesi.
‎Yıllarca okullarda integral öğretiliyor,
‎ama para nedir, borç nedir, enflasyon nedir öğretilmiyor.
‎Sonra gençler hayata atılıyor.
‎Elinde kredi kartı, karşısında banka, üzerinde borç.
‎Ve hayatın gerçek matematiğiyle ilk kez o zaman tanışıyor.
‎Bu bir eksiklik değil.
‎Bu sistemin boşluğu.
‎Liselerin son iki yılına zorunlu "Finansal Yurttaşlık" dersi konulmalıdır.
‎Gençler şunları öğrenmelidir.
‎Para nedir?
‎Hayatın gerçek maliyeti
‎Görünen ve görünmeyen giderler
‎Tasarruf kültürü
‎Kredi kartı ve borç yönetimi
‎Kredi sistemi
‎Enflasyon ve satın alma gücü
‎Enflasyondan korunma yolları
‎Yatırım nedir?,yatırım araçları nelerdir?
‎Kendi işini kurmanın temelleri
‎Devlet destekleri ve teşvikler
‎Çünkü finans bilmeyen toplum,
‎borçla yaşayan toplumdur.
‎Borçla yaşayan toplum ise
‎her zaman yönetilir.

İZ BIRAKAN ÖĞRENCİLER (MURAT BİÇER)
‎Bir öğretmenin gözünden bakınca, bazı öğrenciler sadece derslerde değil, hayatın içinde de kendini belli eder. Murat Biçer de onlardan biri.
‎Sınıfta çok konuşan bir öğrenci değildi belki ama dikkatliydi, sakindi, sosyaldi, saygılıydı. Söylenenleri süzer, kendi içinde tartar, sonra hayatına uygular gibiydi. Şimdi gıda sektöründe esnaflık yaptığını duyduğumda hiç şaşırmadım. Çünkü o, daha o yaşlarda bile emeğin kıymetini bilen, insan ilişkilerinde ölçüyü kaçırmayan bir yapıya sahipti.
‎Esnaflık sadece alım-satım değildir; güven ister, sabır ister, insan tanımayı gerektirir. Murat'ın en büyük gücü de buydu zaten. Karşısındaki insanı dinleyen, anlayan ve ona göre davranan bir tarafı vardı. Bu özellikler sonradan kazanılmaz, karakterin içinde olur. O da bunu çok güzel taşıyor.
‎Bir öğretmen için en büyük gurur, öğrencisinin hayatta kendi yolunu bulduğunu görmektir. Murat Biçer, alın teriyle ayakta duran, dürüstlüğüyle kazanan bir esnaf olarak bunu başarmış.
‎Demek ki bazı dersler sadece kitaplarda değil, hayatın içinde yazılıyor. Ve bazı öğrenciler, o dersleri en doğru şekilde okuyup hayata geçiriyor.

Yılmaz AYDEYER / MİHRALI BEY / diğer yazıları